دستان مرا سخت فشردی که نرو

روزی که دلت به دیگری مایل شد

کفشان مرا جفت نمودی که برو

گاهی که دلم از این و آن زمین و زمان می گیرد

نگاهم را به سوی تو وآسمان می گیرم

و آنقدر با تو دردو دل می کنم

تا کم کم چشمانم با ابرهای بهار مسابقه می گذارند

و پس از اون که قلبم سبک می شه

تو می ایی وتمام فضای دلم را پر می کنی

آن وقت دیگر آرام می شوم

و احساس می کنم دیگر هیچ چیز نمی تونه مرا از پای در بیاره

چون تو را در قلبم دارم...

کاش بودی و می دیدی که چشمانم چگونه زیر این همه نامهربانی

 چمباته زده و آرزوهایم آتش گرفته

ازمن مخواه احساسم را نابود کنم و صدای ترک خوردن

 درونم را پشت دیوار روزگار خفه کنم

تو به دلتنگی من نظری ندادی و به اوج انتظارم التفاتی نمی کنی

اما من مطمئنم که روزی می رسد که حرفهایم

را از چشمان بارانی ام می خوانی

آن وقت، آن روز روز رنگین کمان احساس است

روزی که من دیگر پلکهایم را بر روی

 جاده های بی سوار باز نخواهم کرد

در آن چهره ی تو را به وضوح می دیدم

اما تو در آن آسمان به جای آنکه

 همانند بسیاری دیگر از ستارگان دیگر

تنها برای عاشقت بدرخشی

و چهره ی پر فروغت را نثار او کنی

رفتی

و تک ستاره ی دیگری شدی

 تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم روزی سراغ من آیی که نیستم..........