ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایست

مرا در اوج می خواهی تماشا کن تماشا

                                                           در دغ این بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال من

                                                            همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

گره افتاد در کارمبه خود کرده گرفتارم

                                                            به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

بران بزن شاید تو خاموشم کنی

شاید امشب سوزش این زخم ها را کم کنی

آه باران!

من سراپای وجودم آتش است

پس بزن باران

شاید تو خاموشم کنی...